วันที่ 19 สิงหาคม 2552 เป็นอีกวันที่ต้องลงบันทึกในปฏิทินของทุกปี  เพราะเป็นวันที่คุณตาอันเป็นที่รักที่สุดของเราเสีย  ความรู้สึกของการสูญเสียยิ่งใหญ่นัก
มันเหมือนการเคว้งคว้าง  เจ็บปวดกว่าการโดนแฟนทิ้ง  ตอนที่ท่านเสียเรายังมัวแต่ทำงาน  ทั้งๆที่ทางบ้านก็โทรมาบอกเราแล้วว่าตาอยู่ได้อีกไม่เกิน2 วัน จะไม่ให้อภัยตัวเองเลย
เพิ่งได้รู้ว่าเวลาที่เสียไปนั้นเรียกคืนกลับมาไม่ได้  เราย้อนกลับไปไม่ได้เลย  ถ้าวันนั้นเราลางาน  กลับบ้าน  เราคงยังมีโอกาสได้จับมือหรือเห็นคุณตาตอนที่ท่านยังมีชีวิต  ได้อยู่ข้างๆ
ท่านตอนที่ยังหายใจ  ไม่ใช่ได้แค่กอดร่างที่ไร้วิญญาณ   อยากดูแลท่านให้มากกว่านี้  คงไม่มีอีกแล้วที่จะได้ยินคำปลอบใจจากคุณตา  คำให้กำลังใจในการทำงานว่าอดทนนะลูก 
ไม่มีแม้เสียงเรียกกินข้าว  เสียงเปิดวิทยุ....
             ขอให้คุณตาจากไปอย่างสงบ  ไม่ต้องห่วงแก้มและคนอื่นๆ แก้มจะดูแลคุณยาย,ลุงและแม่ อย่างดี แก้มสัญญา  ชาติต่อไปขอให้หนูได้เกิดเป็นลูกหรือหลานอีกนะคะ
                               ......... แก้มรักคุณตานะ .......