k+a+m (^^,)

วันที่ 19 สิงหาคม 2552 เป็นอีกวันที่ต้องลงบันทึกในปฏิทินของทุกปี  เพราะเป็นวันที่คุณตาอันเป็นที่รักที่สุดของเราเสีย  ความรู้สึกของการสูญเสียยิ่งใหญ่นัก
มันเหมือนการเคว้งคว้าง  เจ็บปวดกว่าการโดนแฟนทิ้ง  ตอนที่ท่านเสียเรายังมัวแต่ทำงาน  ทั้งๆที่ทางบ้านก็โทรมาบอกเราแล้วว่าตาอยู่ได้อีกไม่เกิน2 วัน จะไม่ให้อภัยตัวเองเลย
เพิ่งได้รู้ว่าเวลาที่เสียไปนั้นเรียกคืนกลับมาไม่ได้  เราย้อนกลับไปไม่ได้เลย  ถ้าวันนั้นเราลางาน  กลับบ้าน  เราคงยังมีโอกาสได้จับมือหรือเห็นคุณตาตอนที่ท่านยังมีชีวิต  ได้อยู่ข้างๆ
ท่านตอนที่ยังหายใจ  ไม่ใช่ได้แค่กอดร่างที่ไร้วิญญาณ   อยากดูแลท่านให้มากกว่านี้  คงไม่มีอีกแล้วที่จะได้ยินคำปลอบใจจากคุณตา  คำให้กำลังใจในการทำงานว่าอดทนนะลูก 
ไม่มีแม้เสียงเรียกกินข้าว  เสียงเปิดวิทยุ....
             ขอให้คุณตาจากไปอย่างสงบ  ไม่ต้องห่วงแก้มและคนอื่นๆ แก้มจะดูแลคุณยาย,ลุงและแม่ อย่างดี แก้มสัญญา  ชาติต่อไปขอให้หนูได้เกิดเป็นลูกหรือหลานอีกนะคะ
                               ......... แก้มรักคุณตานะ .......

ครั้งแรกที่ต้องทำ เพราะว่าล้ากับการไปกลับบ้านทุกอาทิตย์ โอก็ไม่ได้ทำ รถเก๋งก็ต้องส่ง แม่เจ้าขายยาบ้าเลยดีมะเพื่อนๆ

วันนี้แก้มร้องไห้คนเดียว มันเศร้าบอกไม่ถูก ไม่อยากให้ใครรู้ว่าอ่อนแอ ต้องเข้มแข็งให้ทุกคนรู้

ครอบครัวต้องเตรียมตัวเผชิญกับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ เมื่อคุณตาผู้ที่เป็นดังพ่อกำลังป่วยหนักและอาการแย่ลงเรื่อยๆ ตอนนี้หน้าที่ของเราที่ทำได้คือการเยี่ยมและเฝ้าดูแลอาการอย่างใกล้ชิด แต่ก็เหมือนเราไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก เราแค่อยากให้คุณตารู้ว่า เรารักคุณตามากนะคะ แก้มจะดูแลคุณยาย คุณแม่และน้องๆด้วยความสามารถที่มี

ขอให้มีความรักที่ไม่หลอกลวง